สาธุ

สมัยผมยังเด็กๆ ผมเคยฝันอยากเป็นหมอ

ผมฝันอยากเป็นคุณครู ผมฝันอยากเป็นนู่นเป็นนี่เยอะแยะ

จนไม่รู้ว่า ... แล้วจริงๆ เราอยากเป็นอะไร ??

คำถามนี้มันติดอยู่ใน สายเลือด วิ่งเข้าหัวใจ ไปสมอง

จนมาวันหนึ่งในขณะที่ผมเรียนวิชาศิลปะที่ผมเกลียด

มีคุณครูคนหนึ่งเดินเข้ามาแล้วยกภาพผมขึ้นอธิบายให้เด็กทั้งห้องฟัง

ตอนนั้นผมจำไม่ได้ว่าครูเขาบอกว่าภาพผมมันเป็นอย่างไร

แต่ทุกคนมองมาที่ภาพที่ผมวาด 

หลังจากนั้นไม่นานผมก็คิดขึ้นได้ว่า

ผมอยากเป็นนักเขียนการ์ตูน

"""""""""""""

วันเวลาผ่านไปนานนับ ผมหัดวาด หัดเขียน

ฝึกปรือวิทยายุทธมากมาย แต่สุดท้ายเมื่อผมเรียนจบตรี

ผมกลับพบว่า โลกภายหน้าที่เผชิญไม่ได้สวยหรู

ไม่ได้มีพรมแดงต้อนรับเรา การขนขวายบางครั้งก็ไม่เจออะไรเลย

อาชีพในฝันของผม  เลยเก็บเข้าสมองส่วนฮิปโปแคมปัส -_-'

เพื่อเป็นความทรงจำสีจางๆ (ราวกับปาล์มมี่ ) ที่บันทึกว่า

"ผมอยากเป็นนักเขียนการ์ตูน"

 

และเวลาก็ผันผ่าน

ผมทำงาน ผมวาดรูป ผมคิดการ์ตูนที่จะวาดมากมาย

นานวันเข้า

ผมทำงาน ผมวาดรูป และผมก็เริ่มคิดการ์ตูนไม่ค่อยออก

นาน นาน วันเข้า

ผมทำงาน ผมวาดรูป ผมทำงาน...

นาน น้าน นานวันเข้า

ผมทำงาน ผมทำงาน ผมทำงาน

.......... จนทุกวันนี้...........

สิ่งที่ผมลืมไปคือ ทุกวันนี้ผมไม่ได้หยิบดินสอขึ้นมาวาดรูปเลย

แม้นหน้าที่การงานผมจะดีขึ้น งานเยอะขึ้น เงินดีขึ้น

แต่ฝันของผมกลับไกลออกไป

มีเพียงคำถามในใจในตอนนี้ว่า

"ผมแก่ไปแล้วหรือที่จะตามฝันของผม?"

เศร้าใจจังแต่ขอบคุณ  ที่อ่าน

 

 

ได้รับฟอร์เวิสท์เมลจากเพื่อนด้วยหัวข้อเหมือนกับเอ็นทรีนี้

เปิดมาถึงกะฮาแตรกกก   

 

 ใครเรียนสถาปัตย์มาคงรู้จักคุณลุงคนคนนี้นะ

........

มาคิดดูดีๆ อีกทีผมก็จบสถาปัตย์เหมือนกันนี่น่า

แล้วมานั่งทำอะไรอยู่ตรงนี้เนี่ยะ