เมื่อต้นเดือนนี้ถือโอกาสหยุดเที่ยวกลางปี

 

คิดจะเที่ยวใกล้ๆ..เอาถูกๆเข้าว่า -_-‘ (งบน้อย)

 

เลยไประยองดีก่า ... จะข้ามไปเสม็ดก็..เห้อ..ยากจน

 

เอาเป็นว่าเลาะริมๆหาดไปละกัน ....

 

แผนที่ที่ได้มาเป็นตามนี้ ...

 

   

หลังจากนั้นผมก็เที่ยวตามแผนที่เลยจ่ะ

 

หาดแรก หาดพลา น้ำทะเลใสดีครับ แต่ไม่ค่อยมีคนเล่น

 

อาจเป็นเพราะ..ดินมันน่ากลัวอ๊ะเป่า -_-‘

 

ตอนถ่ายภาพนี้ปรับโหมตสีจี๊ด...จี๊ดโครตๆเลย

 

(กล้องมีโหมตสีจี๊ดด้วย 555)

  

หาดที่สอง หาดพยูน  ต้นสนสวย  ลมแรงงงงแทบปลิว 

มีคนเล่นน้ำเล็กน้อย มีขายของเล็กน้อย  อะไรๆก็เล็กน้อย -_-‘

ตอนถ่ายภาพนี้ แดดกำลังดี เลยปรับไวท์บลาลานซ์ให้ข้างหน้ามืดๆง่ะ

หาดที่สาม หาดน้ำริน  หาดนี้มีปลาพยูนเกยตื้น 555

มีคนว่ายน้ำเยอะขึ้นอีกนิดแต่ไม่ค่อยมีอะไรกินง่ะ

ตอนถ่ายภาพนี้  ไม่มีเทคนิคอะไรง่ะ ...ถ่ายแคร้กๆ..

 

หาดที่สี่ หาดทรายทอง หาดนี้...น่ากลัว ใครลงไปเล่นน้ำได้..เก่ง 

น้ำดำมาก..

คิดว่ามีสัปหลาดโผล่มาคงไม่แปลกใจ ...

มีคนงมหอยกะฉากหลังที่เป็น....โรงงานน้ำมันดิบชื่อดัง

ตอนถ่ายภาพนี้ ..คิดถึงภาพแรก

  

หาดที่ห้า หาดแม่รำพึง หาดนี้คงเป็นหาดยอดนิยม

มีคนเล่นน้ำเยอะแต่กว่าผมจะไปก็เย็นแล้ว 

เลยเก็บบรรยากาศเย็นๆ มาให้ชมกัน

ตอนถ่ายภาพนี้ อยู่บนโขดหินสูง กลัวตก -_-‘

 

 

 

  หาดที่หก หาดสวนสน หาดนี้มีต้นสนริมหาดมากมาย

สมกับชื่อหาดน้ำทะเลก็ไม่ค่อยใส แต่มีของขายและคนเล่นน้ำเยอะ

นั่งชมบรรยากาศที่หาดนี้นานมาก แต่ถ่ายรูปหาดนี้น้อยที่สุดเลย

ตอนถ่ายภาพนี้ ..อยากไปเกาะเสม็ด ...เลยได้รูปเกาะเสม็ดไกลๆ

 

  

หาดที่เจ็ด  แหลมแม่พิมพ์ คนเยอะมาก ..

ของขายเยอะมากลมแรง คลื่นกระหน่ำ 

นั่งดูคนเล่นน้ำไปกินส้มตำไป  โอ้แซบบบ ....

ตอนถ่ายภาพนี้  ปรับโหมดสีจี๊ด..แต่ทำไมน๊อซ์กาจายยยแบบนี้น้อ

แต่ก็ดูแปลกๆดี ...หรือไม่ดี ..เง้อ T_T

 

 

หาดที่แปด  อ้าวไข่ ..เอ้ย อ่าวไข่   อันนี้เหมือนหาดส่วนตัว

ไม่มีคนเลย มีร้านอาหารอยู่ตรงนั้นร้านนึง มีคนกินเพียบเลย

จำได้ว่าเคยมากินเมื่อหลายปีก่อน ...สั่งหอย 2จาน

แมร่ง..ให้ไม่เท่ากัน 555

ตอนถ่ายภาพนี้ ปูน้อยๆ เต็มหาดเลย

 

 

หาดที่เก้า  อ่าวมะขามป้อม   ...อันนี้เหมือนเป็นหมู่บ้านประมงง่ะ

ไม่น่าจะลงไปเล่นน้ำได้  มีท่าเรืออยู่ด้วย และมีอะไรให้ถ่ายเยอะแยะ

ตอนถ่ายรูปนี้  กำลังคิดว่าหากเด็กคนนี้หายไป...ตรูซวยแน่ 

////////////////////////////////////////////////////////////// 

ครบละครับ กะการตะลุยหาดระยองสิ่งที่รู้สึกพบเห็นได้ทุกหาดคือ

.....เด็กๆครับ  เด็กๆกะหาดนี่เป็นอะไรที่คู่กันมาก

..มีหาดที่ไหนมีเด็กที่นั่น ...ผมหมายถึงเด็กน้อยนะไม่ใช่เด็กใคร 

อีกอย่างคือ .. ขยะครับ  ขยะเยอะมาก 

หากทุกคนไปเที่ยวแล้วทิ้งขยะกันแบบนี้ ...

อนาคตคงไม่มีใครอยากไปแน่ 

 

มีภาพแถมจากการไปเที่ยว สถานแสดงพันธุ์สัตว์น้ำระยอง (บ้านเพ)

โหมตสีจี๊ด...(ช่วงนี้กำลังบ้าโหมตนี้55)

 

กั้งม่วงๆน้ำเงินๆจ้า ..น่ากินไม๊ ...-_-‘

 

 กลัวมาไม่ถึง ..ขอสักภาพ   คงรู้จักกันนะค๊าบบบ

สุดท้ายกะภาพนี้...ดูแล้วรู้สึก..เมาคลื่น 

แล้วพบกันใหม่นะครับ      

 

 

 เมื่อไม่นานมานี้บอร์ด TCM มีหัวข้อให้วาดรูปโดยหัวข้อชื่อ "พี่จ๋า..หนูเหงา"

...ผมคิดได้อย่างแรกเลย..คือ "จูออน"

ผีตาดำๆ ที่..หลอน ผวา น่ากลัวสาดดด ซึ่งก็เหมาะกะหน้าผมดี (แป่ว~)

แต่พอจะวาด..กลับคิดไม่ออก..งงๆ มึนๆ อีผีตาดำ ผมยาววาดไงเนี่ยะ

เลยเปิดรูปดูที่ไปถ่ายมาเล่นๆ ดู

..ด้วยความที่ผมถ่ายภาพวัดไว้เยอะ..กะจะเจอสักตัว..ไม๊น้า~

และแล้ว ..ผมก็เจอรูปหมาของผม  

ผมเลยวาดมันเลยออกมาเป็นแบบนี้ล่ะครับ

"พี่จ๋า..นู๋เหงา" ในแบบของผม

 

 หมาของผมชื่อสแปงค์

ผมตั้งชื่อให้มันตามตัวการ์ตูนโบราณเรื่อง Hello Spank (ใครเกิดทัน)

ซึ่งผมเพิ่งรู้ที่หลังว่า สแปงค์

แปลว่า..ไอ้ตัวยุ่ง จอมซน ประมาณนี้ -_-'' (มิน่า..ยุ่งจริงๆ)

 

 

สแปงค์เป็นหมาน้อยที่น้องผมเก็บมาเลี้ยงจากสนามกีฬาแถวบ้าน

ซึ่งกะจะช่วยแม่มันเลี้ยงน่ะ (พรากลูกพรากแม่..น้องฉันมันโหด)

เลี้ยงดูมันมาได้สักพัก ..  

ปีแรก..หมาน้อย การขู่ การกัด มันช่างน่ารักจิงๆ

ปีที่2..หมาวัยกระเตาะ ดุดันหน่อยดูเป็นหมาที่ดี

ปีที่3..หมาเปรี้ยว..กัดร้องเท้ากระจาย ข้าวของเสียหาย

ปีที่4..หมาดุ น่ากลัว...มันกัดทุกคนเลือดสาดดด T_T 

จนในที่สุดแม่ก็ตัดสินใจ เอามันไปปล่อยวัด

....ผมเข้าใจหัวอกคนเป็นแม่  เพราะแม่ผมให้ข้าวมันทุกวัน...

วันที่เอามันไปปล่อย แม่ผมไปฝากกะพระ+ไปแอบยืนดูมันหน้าวัด

พอกลับมาบ้านได้สัก 1 ชม. แม่ผมก็หายไปอีก -_-'

ผ่านมาอีกครึ่งชม.แม่ผมก็หายไปอีก -_-'

ผมเลยไปพาไอ้สแปงค์มันกลับมาคืน เพราะ...กลัวแม่ผมจะย้ายไปอยู่วัด

การอาบน้ำมันทำได้ยากมาก...ทุกคนต้องเสี่ยงเป็นเสียงตายกับมัน

หลอกล่อ จับมัด ออดอ้อนมันสารพัด ..กว่าจะอาบน้ำมันได้

แม้นกระนั้นแล้ว....ก็ยังได้เลือดกันถ้วนหน้า..โดยเฉพาะแม่ผม

ผมเคยโดนมันกัดที่นิ้ว เขี้ยวมันแทบทะลุนิ้วผมทีเดียว 

ในที่สุด..."ตัดใจ..ปล่อยมันเถอะ..คราวนี้แม่ไม่สนใจมันแล้ว" แม่ผมกล่าว

และแล้ว...มันก็ไปอาศัยอยู่วัดอีกรอบ พร้อมกับอาหารเม็ดถุงเบ้อเริ่ม

ซึ่ง..แม่ผมก็หายจากบ้านไปเป็นระยะอีกเช่นเคย -_-'''

ผ่านไป 4-5 วัน ...มันมานั่งอยู่หน้าบ้าน..ผอมโลโซ..

น้ำตาทุกคนในบ้านคลอเบ้า(ดีใจน่ะ).....มันกลับมาอีกแล้วววว (เริ่มเสียใจ) T_T 

หลังจากนั้นทุกคนก็กลับมาเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายให้อาหาร + อาบน้ำมันอีกเช่นเคย

และก็เอามันไปปล่อย และก็ไปเอามันกลับมา..

วนไปวนมา * _* 3-4 รอบ ...

จนในที่สุด ผมก็บอกว่า อย่าเอามันไปปล่อยเลย

...มันทำกรรมมากับเรา ..เราคงต้องอยู่กับมันไปแบบนี้แหล่ะ

หลังจากนั้นมันก็อยู่กะเรา กัดกะเรามาตลอด 

เหตุการณ์ทำท่าน่าจะจบลงด้วยดีแต่แล้ว

พี่ผมก็เอาหมามาอีกตัว ...พระเจ้าจ๊อดส์...

ผมเพิ่งรู้วันนี้ว่า หมา 2 ตัว อยู่บ้านเดียวกันไม่ได้

(คล้ายๆ เสือ 2 ตัวอยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้)

ไอ้แปงค์หมาโหดมันก็ไม่ยอมใคร..

อีกตัว(ขอไม่เอ่ยนาม) ก็เป็นหมาขี้อ้อน..ขี้ประจบ ด๊อกแด๊ก

จนในที่สุด......ไอ้แปงค์ก็ทนความขี้ประจบไม่ได้

(ประมาณหญิงเล็ก..ทนความตอแหลของพจมานไม่ได้)

หนีออกจากบ้านเป็นหมาพเนจร ... ไปอยู่ในโรงพยาบาลแถวบ้าน

แม่ผมต้องเอาข้าวไปให้มันทุกวันเช้าเย็น ..โรงพยาบาลก็ใช่จะใกล้

(คนเป็นแม่นี่ลำบากจริงๆนะ) เวลาจะอาบน้ำก็ต้องออกไปจับมันลองคิดภาพ

...ทุกคนจะถือโซ่ ขัน แชมพู ขนม ..ออกล่าอย่างเอาเป็นเอาตาย

และก็อาบแถวๆ ที่จอดรถโรงพยาบาล

เหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นเดือนละครั้ง...เป็นประเพณี

หากหลายปีก่อนมีใครผ่านไปแถวโรงพยาบาลดังของโคราช

แล้วเห็นหมาสีน้ำตาล ขาว เดินอยู่บนหลังคาโรงพยาบาล...นั่นแหล่ะ  ..ไอ-สแปงค์ 

 

หากจะเล่าต่อมันก็ยาววววทีเดียว

..เล่าถึงวีรกรรมไอสแปงค์ยังไงก็ไม่จบสักที

.... แต่เมื่อเดือน 6ปีที่แล้ว ...มันก็แก่ตาย

รวมอายุได้ 15 ปี ไม่รู้กี่เดือน   

...ครั้งสุดท้ายที่ผมเจอมัน  มันดูจะเดินไม่ค่อยไหว

..อ้วน และก็ดุ...เหมือนเดิม

 

คิดถึงมันจัง...       

 

เมื่อก่อนผมเคยคิดว่า นมถั่วเหลือง นี่มันคือนมจริงๆ หรือ?
เนื่องจากว่ามันผลิตมาจากถั่วเหลือง มันน่าจะเรียกว่าน้ำถั่วเหลืองซะมากกว่า
รึว่าอะไรที่มันเป็นน้ำสีขาวๆขุ่นๆ เขาจะเรียกเป็นน้ำนมไปเสียหมด -_-'
แต่ว่าเรื่องที่ผมจะเล่ามันไม่เกี่ยวกะนมถั่วเหลืองหรอกครับ

คือเรื่องของผมมันมีอยู่ว่า...
เมื่อวานนี้ผมขึ้นรถเมล์สีส้มไปทำงานตอนเช้าตามปกติ
พอขึ้นไปถึงก็มีที่นั่งตรงประตูทางขึ้นด้านหลัง 1ที่พอดี
เป็นที่ติดทางเดินด้านซ้ายน่ะครับ ^_^

....

ป้ายถัดมาคนก็เริ่มเยอะขึ้น...จนมีคนยืนเต็มทางเดิน

....

ป้ายถัดมามีสาวร่างอวบขึ้นมาและก็มายืนข้างๆผม
ผมเห็นเธอถือกระเป๋าสะพายหนีบจั๊กแร้ ใบยาวๆ
ซึ่งด้วยรูปร่างเธอ+กระเป๋าใบนั้น มันค่อนข้างกีดขวางทางเดินเลยทีเดียว
ผมจึงสะกิดเธอแล้วบอกว่า "นั่งไม๊คับ"
เธอยิ้มแล้วบอกว่า"ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวก็ลงแล้ว"
ผมฟัง MP3 ต่อไป+ความง่วงๆ ตอนเช้า ..เลยรู้สึกหลับๆตื่นๆ

....

ผ่านมาป้าย สองป้าย
สักพักผมรู้สึกเหมือนมีอะไรมาดันศอก ดันแขนผมอยู่
และมีอะไรบางอย่างวางอยู่บนหัวผม
มันค่อนข้าง แข็งๆ แปลกๆ อย่างไม่เคยรู้สึกมาก่อน -_-'

.....

เมื่อผมลืมตาขึ้นมา...โอ้พระเจ้าจอร์สสสสส~~~~~
คนหลังรถกำลังลง สาวอวบคนนั้นกำลังใช้หน้าท้องเธอดันศอกผมอยู่
ส่วนที่วางอยู่บนหัวผม...คือ D CUP -_-'''
กระเป๋าที่เธอสะพายปิดเต็มหน้าผมเลย

คนข้างหลังก็กำลังเบียดเธอเพื่อจะลงให้ได้
เธอก็ยิ่งผลักภาระทุกอย่างมาที่ผม -_-''''''
ผม...รู้สึกหนักหัวอย่างแรง เลยเบี่ยงตัว เอียงหัวไปข้างๆ
สาววัย 40 อัพที่นั่งหลับติดริมหน้าต่าง
คงคิดว่าผมกำลังจะลวนลามเธอ
เธอลืมตาและหันควับ มามองผม ....

....
....

เธอหันกลับไปทางหน้าต่างแล้วทำท่ายิ้มๆ เหมือนจะหัวเราะ

....

ผมคิดไม่ออกว่าจะพูดอะไรกับใคร -_-''''

....

แต่ตอนนี้ผมคิดออกแล้ว

 

"วันนี้คุณดื่มนมแล้วรึยัง??"