เมื่อไม่นานมานี้บอร์ด TCM มีหัวข้อให้วาดรูปโดยหัวข้อชื่อ "พี่จ๋า..หนูเหงา"
...ผมคิดได้อย่างแรกเลย..คือ "จูออน"
ผีตาดำๆ ที่..หลอน ผวา น่ากลัวสาดดด ซึ่งก็เหมาะกะหน้าผมดี (แป่ว~)
แต่พอจะวาด..กลับคิดไม่ออก..งงๆ มึนๆ อีผีตาดำ ผมยาววาดไงเนี่ยะ
เลยเปิดรูปดูที่ไปถ่ายมาเล่นๆ ดู
..ด้วยความที่ผมถ่ายภาพวัดไว้เยอะ..กะจะเจอสักตัว..ไม๊น้า~
และแล้ว ..ผมก็เจอรูปหมาของผม
ผมเลยวาดมันเลยออกมาเป็นแบบนี้ล่ะครับ
"พี่จ๋า..นู๋เหงา" ในแบบของผม
หมาของผมชื่อสแปงค์
ผมตั้งชื่อให้มันตามตัวการ์ตูนโบราณเรื่อง Hello Spank (ใครเกิดทัน)
ซึ่งผมเพิ่งรู้ที่หลังว่า สแปงค์
แปลว่า..ไอ้ตัวยุ่ง จอมซน ประมาณนี้ -_-'' (มิน่า..ยุ่งจริงๆ)
สแปงค์เป็นหมาน้อยที่น้องผมเก็บมาเลี้ยงจากสนามกีฬาแถวบ้าน
ซึ่งกะจะช่วยแม่มันเลี้ยงน่ะ (พรากลูกพรากแม่..น้องฉันมันโหด)
เลี้ยงดูมันมาได้สักพัก ..
ปีแรก..หมาน้อย การขู่ การกัด มันช่างน่ารักจิงๆ
ปีที่2..หมาวัยกระเตาะ ดุดันหน่อยดูเป็นหมาที่ดี
ปีที่3..หมาเปรี้ยว..กัดร้องเท้ากระจาย ข้าวของเสียหาย
ปีที่4..หมาดุ น่ากลัว...มันกัดทุกคนเลือดสาดดด T_T
จนในที่สุดแม่ก็ตัดสินใจ เอามันไปปล่อยวัด
....ผมเข้าใจหัวอกคนเป็นแม่ เพราะแม่ผมให้ข้าวมันทุกวัน...
วันที่เอามันไปปล่อย แม่ผมไปฝากกะพระ+ไปแอบยืนดูมันหน้าวัด
พอกลับมาบ้านได้สัก 1 ชม. แม่ผมก็หายไปอีก -_-'
ผ่านมาอีกครึ่งชม.แม่ผมก็หายไปอีก -_-'
ผมเลยไปพาไอ้สแปงค์มันกลับมาคืน เพราะ...กลัวแม่ผมจะย้ายไปอยู่วัด
การอาบน้ำมันทำได้ยากมาก...ทุกคนต้องเสี่ยงเป็นเสียงตายกับมัน
หลอกล่อ จับมัด ออดอ้อนมันสารพัด ..กว่าจะอาบน้ำมันได้
แม้นกระนั้นแล้ว....ก็ยังได้เลือดกันถ้วนหน้า..โดยเฉพาะแม่ผม
ผมเคยโดนมันกัดที่นิ้ว เขี้ยวมันแทบทะลุนิ้วผมทีเดียว
ในที่สุด..."ตัดใจ..ปล่อยมันเถอะ..คราวนี้แม่ไม่สนใจมันแล้ว" แม่ผมกล่าว
และแล้ว...มันก็ไปอาศัยอยู่วัดอีกรอบ พร้อมกับอาหารเม็ดถุงเบ้อเริ่ม
ซึ่ง..แม่ผมก็หายจากบ้านไปเป็นระยะอีกเช่นเคย -_-'''
ผ่านไป 4-5 วัน ...มันมานั่งอยู่หน้าบ้าน..ผอมโลโซ..
น้ำตาทุกคนในบ้านคลอเบ้า(ดีใจน่ะ).....มันกลับมาอีกแล้วววว (เริ่มเสียใจ) T_T
หลังจากนั้นทุกคนก็กลับมาเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายให้อาหาร + อาบน้ำมันอีกเช่นเคย
และก็เอามันไปปล่อย และก็ไปเอามันกลับมา..
วนไปวนมา * _* 3-4 รอบ ...
จนในที่สุด ผมก็บอกว่า อย่าเอามันไปปล่อยเลย
...มันทำกรรมมากับเรา ..เราคงต้องอยู่กับมันไปแบบนี้แหล่ะ
หลังจากนั้นมันก็อยู่กะเรา กัดกะเรามาตลอด
เหตุการณ์ทำท่าน่าจะจบลงด้วยดีแต่แล้ว
พี่ผมก็เอาหมามาอีกตัว ...พระเจ้าจ๊อดส์...
ผมเพิ่งรู้วันนี้ว่า หมา 2 ตัว อยู่บ้านเดียวกันไม่ได้
(คล้ายๆ เสือ 2 ตัวอยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้)
ไอ้แปงค์หมาโหดมันก็ไม่ยอมใคร..
อีกตัว(ขอไม่เอ่ยนาม) ก็เป็นหมาขี้อ้อน..ขี้ประจบ ด๊อกแด๊ก
จนในที่สุด......ไอ้แปงค์ก็ทนความขี้ประจบไม่ได้
(ประมาณหญิงเล็ก..ทนความตอแหลของพจมานไม่ได้)
หนีออกจากบ้านเป็นหมาพเนจร ... ไปอยู่ในโรงพยาบาลแถวบ้าน
แม่ผมต้องเอาข้าวไปให้มันทุกวันเช้าเย็น ..โรงพยาบาลก็ใช่จะใกล้
(คนเป็นแม่นี่ลำบากจริงๆนะ) เวลาจะอาบน้ำก็ต้องออกไปจับมันลองคิดภาพ
...ทุกคนจะถือโซ่ ขัน แชมพู ขนม ..ออกล่าอย่างเอาเป็นเอาตาย
และก็อาบแถวๆ ที่จอดรถโรงพยาบาล
เหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นเดือนละครั้ง...เป็นประเพณี
หากหลายปีก่อนมีใครผ่านไปแถวโรงพยาบาลดังของโคราช
แล้วเห็นหมาสีน้ำตาล ขาว เดินอยู่บนหลังคาโรงพยาบาล...นั่นแหล่ะ ..ไอ-สแปงค์
หากจะเล่าต่อมันก็ยาววววทีเดียว
..เล่าถึงวีรกรรมไอสแปงค์ยังไงก็ไม่จบสักที
.... แต่เมื่อเดือน 6ปีที่แล้ว ...มันก็แก่ตาย
รวมอายุได้ 15 ปี ไม่รู้กี่เดือน
...ครั้งสุดท้ายที่ผมเจอมัน มันดูจะเดินไม่ค่อยไหว
..อ้วน และก็ดุ...เหมือนเดิม
คิดถึงมันจัง...
