ถึง ขสมก ที่รัก
8 เมษายน 2552
วันนี้เป็นวันที่อากาศแจ่มใส่ ผมตื่นมาตั้งแต่ 6 โมงเช้า ก่อนนาฬิกาปลุกจะปลุกเสียอีก
ด้วยหวังงว่า วันนี้จะไปออฟฟิตแต่เช้า หลังจากที่เมื่อวานสายไป 5 นาที
หลังจากผมอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ผมก็รีบออกจากห้องไปยืนรอรถเมล์สาย 129
แถวๆ ม.เกษตร ซึ่งเป็นสายเดียวเท่านั้นที่จะพาผมไปแยกบางนาได้
รถบนถนนโล่งกว่าที่ผมคิด ผมคิดในใจว่าวันนี้ดียิ่งนักรถไม่ติดเลย
ผมรอรถสัก 10 นาที รถเมล์และรถตู้หลายสายก็กรูเข้ามาจอดที่ป้าย
เว้น 129 ซึ่งมีความเป็นตัวของตัวเองมาก วิ่งเลน 2 และก็ไม่จอดป้าย
แซงทุกคัน ทิ้งไว้แต่หลังรถให้ผมเห็น แล้วก็จากไป
และแล้ว ความสงบก็มาเยือนอีกครั้ง เมื่อรถเมล์ทุกสายวิ่งจากไปจากป้าย
ผมคิดในใจว่า วันนี้ตรูต้องสาย 5 นาทีอีกแล้วหรือนี่
ผมรอรถคันถัดไปด้วยใจจดจ่อ ...แล้ว 20 นาทีก็ผ่านไป
เหงื่อผมเริ่มออก แต่แล้วเวลาแห่งความหวังก็พัดกลับมาอีกครั้ง
ผมเห็น 129 วิ่งมาพร้อมรถเมล์อีกหลายสาย และก็จอดที่ป้ายเรียงคิวไปประมาณ
คันที่ 5-6 ซึ่งก็เป็นระยะทาง หลายสิบเมตรอยู่
ไม่กี่อึดใจ 129 หักขวาออกจากแถวแล้วแซงทุกคันออกมาสร้างความเป็นตัวเองอีกครั้ง
เวลานั้นเหมือนภาพเมทริกที่เกิดขึ้นซ้ำกะผมอีกครั้ง นั่นคือภาพหลังรถยูโรที่แล่นจากไป
ปี๊ดดดดๆๆ... ความอดทนของผมมันเริ่มหมดลง เหมือนอุนตราแมนใกล้หมดพลัง
แสรดดดดดดดดดดดด ในความคิดผมมันขึ้นคำนี้ขึ้นมาทันที
ผมสูดหายใจรับควันรถเข้าไปเต็มปอด แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทร 1678
อ้าว... ชิกหาย ตรูจะโทรหาดีแทคทำไมวะ กะจะให้มันมาช่วยเหมือนโฆษณาก็ใช่เรื่อง
ไม่ได้ๆ ผมต้องการการระบายออก ฮื่มมม~~ 184 ใช่แน่ๆ ผมกด 184 เป็นคำตอบสุดท้าย
ตรูด~ สายด่วน ขสมก ยินดีต้อนรับค่ะ หากต้องการ บลาๆๆ บลาๆๆ ผมกด 3
และแล้วก็มีชายคนนึงรับสายด้วยเสียงที่ง่วงนอน
"ซาหวัดดีคับบไม่ทราบว่า..." ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบผมก็
"ขอร้องเรียนครับ พอดีผมรอรถ 129 ตั้งกะ 7 โมง นี่ 45 นาทีแล้ว มันมา 2 คัน
แต่มันไม่จอดเลยสัก..." ยังไม่ทันที่ผมจะพูดจบฝั่งนู้นก็ถามกลับมาว่า
"ขอทราบหมายเลขข้างรถด้วยครับ"
ปี๊ดดดๆๆ... ความอดทนของผมมันเริ่มหมดลงอีกครั้ง
"โทษนะครับ รถมันไม่จอด มันแซงรถทุกคันที่จอดที่ป้ายไป รถคันอื่นก็บังผม
ผมเห็นแต่หลังรถน่ะครับ"
พนักงานเงียบไปซักพัก เหมือนเขาโลว์แบต ฮื่อ~อ~
คุณช่วยเช็คได้ไม๊ครับว่ารถ 129 ที่ออกจากอู่ เวลาประมาณ 7 โมงถึง 7:45 คือเบอร์อะไร
"เอ่อออ.. คือ" แล้วเขาก็เงียบไป สงสัยแบตหมด
ปี๊ดดดดดดดดดดดด ผมฮีดสุดขีด และบอกเขาไปว่า
"โอเค .. เข้าใจแล้วคับ ผมว่าผมร้องเรียนคุณไปมันก็คงไม่มีอะไรคืบหน้างั้นแค่นี้นะคับ"
" คับ " << คือคำตอบสุดท้ายที่ผมได้รับ
ได้ ได้ ได้ อยากได้เบอร์ข้างรถ ผมรีบเรียกแท๊กซี่และให้เขาขับไปกะดักรอรถเมล์ข้างหน้า
ขณะที่ผมอยู่บนแท๊กซี่ เขาค่อยๆ ขับอย่างระมัดระวัง ชิดซ้ายตลอดการเดินทาง
ทำผมปลาบปลื้มแทบร้องไห้ T_T ผมขยับตัวทำท่าหงุดหงิด
คนขับแสนใจดี เปิดแอร์แรงขึ้นและหันมาทางผม -_-' ค๊าบบบบบ ขอบคุณค๊าบบบ
ไม่นะไม่ มันเป็นเรื่องของผมกะ ขสมก. ผมไม่ต้องการให้แท๊กซี่คนดีมามีส่วนร่วม
"จอด ป้ายรถเมลล์หน้าให้ด้วยครับ" และแล้ว ผมก็ไม่ได้เบอร์ข้างรถ
และแล้วผมก็นั่งรถตู้ ไปขึ้นรถ BTS ต่อรถเมล์ และมอไซต์ ไปถึงออฟฟิตสายไปครึ่งชั่วโมง
แม่เจ้า
กรูรักปอ.129 กรูรัก ขสมก.
